τεχνικές βιβλιοδεσίας

Η νεοελληνική βιβλιοδεσία, από τη δεκαετία του 1870 και µετά, γνωρίζει άνθηση στα εργαστήρια της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης, µε έντονες δυτικές επιρροές σε ό,τι αφορά την τεχνική για τη βιβλιοδεσία τυπωµένων βιβλίων.
Πρόκειται για διαδικασία δυόµισι αιώνων, στη διάρκεια των οποίων αφοµοιώνονται ή υιοθετούνται διάφορα στοιχεία τεχνικής, που τελικά κατασταλάζουν σε δύο τρόπους παραγωγής των βιβλίων, ανεξαρτήτως υλικού: την τεχνική του καλύµµατος και την τεχνική του περαστού, κατά τη σύγχρονη ορολογία, η οποία είναι επηρεασµένη από τη γαλλική τεχνική. Η διαφορά τους συνίσταται στον διαφορετικό τρόπο σύνδεσης του σώµατος του βιβλίου µε το κάλυµµά του.
Ενώ στο περαστό οι σπάγκοι (υποστηρίγµατα ραφής) αγκιστρώνονται στα χαρτόνια και το βιβλίο δουλεύεται ως σύνολο, στην απλούστερη τεχνική του καλύµµατος το σώµα του βιβλίου και το κάλυµµά του δουλεύονται χωριστά. Αν και στη χρήση και στο χρόνο αντέχουν περίπου το ίδιο (ειδικά τα µικρά βιβλία), το αισθητικό αποτέλεσµα της τεχνικής του περαστού είναι ανώτερο.