Αγγελικής   Γιαννέλου, Lacrimae rerum
(επιλογή)


Ενάτη Ώρα
Στης καρδιάς τα πεδία
σεισμός και τρόμος

Γόου σκοτάδι
Στο καμίνι μάς ρίξαν
της Ιστορίας

Φίλος τον φίλο
κι αδερφός τον πατέρα,
μ’ όρκους αρνουνται

Απελπισμένοι
οι πιστοί μας οι όρκοι
παραδοθήκαν

Οι πολεμίστρες
πια, αφύλαχτες μείναν
Ρήμαξ’ η χώρα

Στ’ αποκαΐδια
μαυροπούλια και γύπες
γελώντας κρώζουν

Αχλύς γινήκαν
ματωμένης ελπίδας
άγουρα χρόνια

Ο θερισμός μας,
τόσων χρόνων αγρύπνιας
πέτρινα στάχυα

[…]


Πίκρας τρυγόνι,
σα θα γέρνει ο ήλιος,
να με θυμάσαι

Μη με γυρεύεις!
Τον ανέμων την κόμη
ραντίζω νάρδους

Θα σου μηνάω
μ’ Απηλιώτη τα μύρα
το άλγος νόστου

Έλα  να  μ’ εύρεις
στις πηγές των δακρύων
Να γνωριστούμε

Μυστικά πόσο
σε πυρά μέσα σπλάχνων
ο Καιρός παύει

Στα Ψηλ’ Αλώνια
θ’ ανταμώσουμε πάλι
Άρατε Πύλας

Δάκρυ δεν θάχει
Του προσώπου φως μόνο
Και φως Πατρίδας

Στις Σκαιές Πύλες
ψυχοσέρνει ο κόσμος
Ώρα Ενάτη