ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΦΑΝΑΚΙΣ 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΕΦΑΝΑΚΙ

Διαδρομή


Πάντα κάνω αυτό που δεν μπορώ να κάνω, 
με σκοπό να διαπιστώσω αν μπορώ να το κάνω.
ΠΑΜΠΛΟ ΠΙΚΑΣΟ

Ενώ ο Ψαραντώνης πετάει πέτρες του φεγγαριού, εγώ μικρός να μετρήσω ήθελα όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού και τα χέρια μου γέμιζαν μυρμηγκιές. Έτσι έλεγαν. Το χώμα σκάλιζα, έπλαθα· έπαιζα φτιάχνοντας βόλους και άμορφα πήλινα ζώα. Μια κολοκύθα στη μέση κομμένη και με τις τρίχες από την ουρά του αλόγου, στα χέρια μου γινόταν πρωτόγονο μουσικό όργανο, ενώ οι τσέπες στα κοντά μου παντελόνια ήταν πάντα τρύπιες από τα διάφορα αντικείμενα που μάζευα –για να φτιάχνω παιχνίδια–, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στη μητέρα μου. Θυμάμαι είχα μια περιέργεια για τα πάντα και τους πάντες γύρω μου, μια περιέργεια που ακόμα με ακολουθεί. Θυμάμαι ότι στα μπλοκ ιχνογραφίας δεν έφτιαχνα χάρτες –εξ ου και αγεωγράφητος–, αλλά αντέγραφα από τα βιβλία του σχολείου τον Κ. Γραμματόπουλο και τον Α. Τάσσο.

Όλα αυτά τα ωραία στα παιδικά μου μάτια –με τις όποιες δυσκολίες– σε μια κλειστή κοινωνία άλλαξαν άρδην στα δεκατριάμισί μου χρόνια, όπου με χαρμολύπη βρέθηκα σε ένα υπόγειο τυπογραφείο στο κέντρο της Αθήνας. Τα μεσημέρια που οι άλλοι κοιμόντουσαν, εγώ, ανεβασμένος σε ένα σκαμπό, μάθαινα την τυπογραφική κάσα και ονειρευόμουν περιοδικά και εφημερίδες. Έγραφα στίχους και τους τύπωνα στο χειροκίνητο πιεστήριο. Ήθελα να ξεκολλήσω από τις λάσπες.

Έτσι, ξεκίνησε το δεύτερο και μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Δουλειά, νυχτερινό γυμνάσιο, τρελές και ξέγνοιαστες παρέες, σπουδές στην Α.Σ.Κ.Τ., γνωριμίες, ζωγραφική, χαρακτική, ποίηση, εκθέσεις, φεστιβάλ κόμικς, ταξίδια, περιοδικά, συλλεκτικά βιβλία, κατασκευές, video animation, γάμος και παιδιά. Δύσκολα χρόνια αλλά γεμάτα συγκινήσεις, γεμάτα ζωή, με μια ψυχή να διψάει συνεχώς. Συχνά ακόμα ταξιδεύω με τον νου σε χώρες που δεν έχω πάει, όπως συχνά επίσης σκέπτομαι το ποίημα «Το πρώτο σκαλί» του Κ.Π. Καβάφη.

Και μπορεί να ονειρεύτηκα πολλά και να ονειρεύομαι περισσότερα, όμως το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας ποτέ δεν το είχα ονειρευτεί. Άλλοι ήταν οι εμπνευστές του, τους οποίους και ευχαριστώ. Η ζωή, απρόοπτη όπως είναι, φέρνει ρήξεις και ανατροπές. Έτσι, βρέθηκα κάποια στιγμή με ένα υλικό στα χέρια, με κείμενα αγάπης για μένα, για τη δουλειά μου, το οποίο σκέφτηκα να μη δώσω για δημοσίευση. Αγρίεψε όμως ο Κρητικός μέσα μου. Και, παρόλο που πιστεύω ότι κανένα βιβλίο, κανένα βραβείο ή καρέκλα δεν κάνουν κάποιον καλλιτέχνη, αποφάσισα τελικά να ενδώσω στην έκδοση αυτή, κυρίως για να ευχαριστήσω από καρδιάς τους φίλους που με παρακίνησαν, τους φίλους που έγραψαν όμορφα κείμενα –που όμως συχνά νομίζω ότι υπερβάλλουν–, γεμίζοντάς με με ευθύνη, αλλά και αυτούς που με βοήθησαν ώστε να εκδοθεί εντέλει αυτό το βιβλίο.