Σταυρούλα Κουράκου-Δραγώνα
Εκ βαθέων

Π Ρ Ο Λ Ε ΓΟ Μ Ε Ν Α

Περπατούσα τα 85 μου όταν φίλος καθηγητής Πανεπιστημίου, με τον οποίο συνεργαζόμαστε επί πολλά χρόνια στο πλαίσιο διεπιστημονικών συμποσίων για αμπελοοινικής φύσεως θέματα, μου είπε: «Όταν ένας ηλικιωμένος φεύγει από τη ζωή, χάνεται μια βιβλιοθήκη. Είσαστε μια ζωντανή βιβλιοθήκη για τη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού κρασιού, όμως, καίτοι πολυγραφότατη, δεν έχετε ποτέ γράψει για τα βιώματά σας. Μη στερήσετε τους ερευνητές του μέλλοντος τον πλούτο των εμπειριών σας».

Τον θυμήθηκα φέτος, μια μέρα του Γενάρη, όταν ο φίλος Μπάμπης Λέγγας των «Εκδόσεων του Φοίνικα» μου προσκόμισε τρεις σελίδες με τριάντα ερωτήσεις και μου εξέφρασε την παράκληση του δημοσιογράφου Τάσου Μπρεκουλάκη, εκ των συνεργατών της Lifo, για ένα είδος συνέντευξης που θα έχει μεν ως βάση αυτές τις ερωτήσεις, αλλά θα είναι ρέον κείμενο χωρίς να διατυπώνονται τα ερωτήματα.

Με ξάφνιασε το πολυσχιδές των ερωτήσεων, που μαρτυρούσαν πως ο συντάκτης τους γνώριζε όχι μόνον τον ρόλο μου στα αμπελοοινικά δρώμενα της χώρας μας, αλλά και τα σύγχρονα θέματα που απασχολούν τους Έλληνες αμπελουργούς και οινοποιούς. Πληροφορήθηκα αργότερα ότι ο ενδιαφερόμενος για τη συνέντευξη δημοσιογράφος, που αρθρογραφεί με το ψευδώνυμο M. Ηulot, είχε πρόσβαση στο αρχείο του πατέρα του, ο οποίος είναι ένας από αυτούς που έχουν κρατήσει όλα τα αποκόμματα των άρθρων μου, τα οποία δημοσιεύονταν στο κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας Η Καθημερινή επί μία πενταετία, από το 1996 και ύστερα.

Μπήκα στον πειρασμό να γράψω, με βάση αυτό το ερωτηματολόγιο ως οδηγό, ένα κείμενο που να σκιαγραφεί την επαγγελματική μου ζωή παράλληλα με την εξελικτική πορεία της ελληνικής οινοπαραγωγής. Από αυτό το κείμενο, που γέμισε πολλές σελίδες, αν και μικρό μόνο μέρος των αναμνήσεων μου, δημοσιεύθηκε ένα απόσπασμα στη Lifo (φ. 604, 9.5.2019) σε ένα τετρασέλιδο αφιέρωμα με φωτογραφίες μου από παλαιότερο τιμητικό έντυπο, και ανέβηκε στο διαδίκτυο. Τα συγχαρητήρια τηλεφωνήματα, τα θερμά emails, καθώς και τα σχόλια στο twitter όχι μόνον από την Ελλάδα αλλά και από Έλληνες του εξωτερικού, δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι με συγκίνησαν.

Έτσι, όταν ο Μπάμπης Λέγγας μου είπε ότι o οινοποιός Βαγγέλης Γεροβασιλείου, με τον οποίο μας συνδέει οικογενειακή φιλία από πολύ παλιά, παίρνοντας αφορμή από αυτό το δημοσίευμα, του τηλεφώνησε και του εξέφρασε την επιθυμία να επιχορηγήσει την έκδοση ενός βιβλίου μου με βιωματικό περιεχόμενο, συναίνεσα να δημοσιευθεί το κείμενο που μόλις είχα γράψει.

Αυτή είναι η ιστορία του μικρού βιβλίου που κρατούν οι αναγνώστες στα χέρια τους, το κείμενο του οποίου γράφτηκε εκ βαθέων.

Ιούνιος 2019 
Στ. Κ.-Δ.